Mikołajek płaskolistny Eryngium planum 0,5 - 1l

Zastosowanie. Roślina ta dobrze sprawdza się na słonecznych rabatach bylinowych, w ogrodach preriowych, żwirowych, śródziemnomorskich oraz naturalistycznych. Stalowoniebieskie pędy i kwiatostany wprowadzają do kompozycji chłodny, wyrazisty akcent, a sztywna budowa pozwala zachować dekoracyjny wygląd również po zaschnięciu. Nadaje się także na trwały kwiat cięty, do suchych bukietów oraz do uprawy w dużych pojemnikach na nasłonecznionych tarasach.

Pokrój i wzrost. Okazała bylina o mocnej sylwetce, Mikołajek płaskolistny Eryngium planum osiąga wysokość około 80–100 cm. Tworzy zwartą, wzniesioną i silnie rozgałęzioną kępę z mocną rozetą liści przyziemnych. Latem wyrastają z niej sztywne pędy kwiatostanowe, które dobrze utrzymują się bez podpór i nadają roślinie wyraźną, pionową formę.

Kwiatostany. Kwiaty mają sinoniebieską do stalowobłękitnej barwę i są zebrane w gęste, jajowate główki otoczone wąskimi, kolczasto ząbkowanymi podsadkami. Liczne rozgałęzienia sprawiają, że kwiatostanów pojawia się dużo, a ich nietypowa forma jest dobrze widoczna z większej odległości. Roślina jest również ceniona jako źródło nektaru dla pszczół, trzmieli i motyli.

Kwitnienie. Kwitnie od lipca do września (VII–IX), wprowadzając wyrazisty akcent w drugiej połowie lata. Po przekwitnięciu kwiatostany długo zachowują sztywną strukturę i pozostają dekoracyjne jesienią oraz zimą. Z tego względu warto pozostawić je na rabacie do wczesnej wiosny, kiedy można usunąć zaschnięte części przed rozpoczęciem nowego wzrostu.

Liście. Liście odziomkowe są ciemnozielone, skórzaste, jajowato-sercowate i stosunkowo gładkie. Liście łodygowe są sztywniejsze, bardziej powcinane i mają ostre, kolczaste ząbki na brzegach, często z wyraźnym błękitnawym nalotem. Zróżnicowana forma ulistnienia podkreśla charakterystyczny wygląd całej rośliny.

Stanowisko i gleba. Najlepiej rośnie na stanowisku w pełni słonecznym, ciepłym i otwartym. Preferuje gleby lekkie, przepuszczalne, piaszczysto-żwirowe, umiarkowanie suche i niezbyt żyzne, o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym. Nie toleruje ciężkiego, podmokłego podłoża ani zastojów wody, szczególnie zimą. Jest rośliną trwałą i odporną na mróz.

Rośliny towarzyszące. Dobrze komponuje się z krwawnikami, dzielżanami, złocieniami oraz innymi bylinami lubiącymi słońce i przepuszczalne podłoże. Trawy ozdobne o delikatnej strukturze podkreślają sztywne, niebieskawe pędy i nadają kompozycji lekkości. Jasne lub ciepło wybarwione kwiaty sąsiednich roślin pozwalają dodatkowo uwydatnić chłodną tonację kwiatostanów i charakterystyczną fakturę liści.