Trzykrotka Andersona Sweet Kate Tradescantia Andersoniana 1l

Zastosowanie. Roślina ta dobrze sprawdza się na słonecznych i półcienistych rabatach bylinowych, w pobliżu drzew i krzewów oraz nad brzegami oczek wodnych i strumyków. Złociste ulistnienie w połączeniu z intensywnie niebieskimi kwiatami tworzy wyrazisty kontrast, który ożywia letnie kompozycje. Długi okres kwitnienia pozwala wykorzystać ją również w ogrodach naturalistycznych i wiejskich oraz w dużych pojemnikach na tarasach i balkonach.

Pokrój i wzrost. Świetlista bylina o zwartej formie, Trzykrotka Andersona ‘Sweet Kate’ Tradescantia ×andersoniana osiąga około 60 cm wysokości. Tworzy gęstą, wzniesioną kępę z mięsistymi, sztywnymi i rozgałęzionymi pędami. Wąskie liście gęsto porastają łodygi, tworząc stabilną masę ulistnienia, ponad którą pojawiają się kolejne pąki kwiatowe.

Kwiaty. Kwiaty są intensywnie szafirowoniebieskie do fioletowoniebieskich, z trzema szerokimi płatkami i charakterystycznym skupieniem żółtych pręcików w centrum. Pojedynczy kwiat otwiera się głównie rano i utrzymuje tylko jeden dzień, jednak roślina stale tworzy nowe pąki. Dzięki temu kępa pozostaje długo obsypana kwiatami i jest atrakcyjna dla pszczół oraz trzmieli.

Kwitnienie. Kwitnie bardzo długo, od maja do października (V–X). W środku lata, gdy pierwsze pędy zaczynają tracić zwarty wygląd, warto przyciąć całą kępę nisko przy ziemi. Zabieg ten pobudza roślinę do wypuszczenia świeżych, złocistych liści i kolejnych pędów kwiatowych, przedłużając jej dekoracyjność do jesieni.

Liście. Liście są jaskrawożółte do limonkowozielonych, wąskie, trawiaste, rynienkowate i ostro zakończone. Wyrastają naprzemianlegle wzdłuż mięsistych pędów i tworzą mocny, świetlisty akcent na rabacie. Ich intensywna barwa dobrze wyróżnia się na tle ciemnozielonych bylin i pozwala rozjaśnić kompozycję także poza okresem kwitnienia.

Stanowisko i gleba. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu, w glebie żyznej, próchnicznej, przepuszczalnej i stale umiarkowanie wilgotnej. Dobrze radzi sobie w wilgotniejszym podłożu, szczególnie w pobliżu zbiorników wodnych. Przy większej ilości słońca liście wybarwiają się intensywniej, dlatego w czasie upałów warto zadbać o odpowiednią wilgotność gleby. Jest w pełni mrozoodporna.

Rośliny towarzyszące. Dobrze komponuje się z astrami, kocimiętkami, dzwonkami szerokolistnymi oraz innymi bylinami o kwiatach w odcieniach niebieskiego, fioletu i bieli. Ciekawie wygląda również w zestawieniu ze sporobolusem różnołuskowym i seslerią lśniącą, których lekkie kępy podkreślają mocne wybarwienie liści. Pomarańczowe kwiaty kuklików mogą natomiast stworzyć dynamiczny kontrast z chłodnym odcieniem kwiatów.