Dereń Biały Elegantissima Cornus Alba 9-1l

Zastosowanie. Roślina ta doskonale sprawdza się w żywopłotach, luźnych szpalerach oraz grupach krzewów ozdobnych. Jasne, pstre ulistnienie skutecznie rozświetla rabaty przez cały sezon, natomiast zimą główną ozdobą stają się intensywnie czerwone pędy. Dzięki dużej tolerancji na wilgoć oraz zanieczyszczenia powietrza odmiana ta jest chętnie wykorzystywana zarówno w ogrodach przydomowych, jak i zieleni miejskiej.

Pokrój i wzrost. Dereń biały ‘Elegantissima’ Cornus alba osiąga około 2,5 m wysokości i podobną szerokość, tworząc gęsty, szeroko rozłożysty krzew o naturalnym, lekko zaokrąglonym pokroju. Rośnie szybko i z wiekiem wytwarza liczne, silne pędy, dzięki czemu doskonale zagęszcza przestrzeń. Największym zimowym atutem odmiany są młode gałęzie wybarwiające się na intensywny koralowoczerwony kolor, który szczególnie efektownie prezentuje się na tle śniegu.

Kwiaty. Drobne, kremowobiałe kwiaty zebrane są w płaskie baldachowate kwiatostany pojawiające się licznie na końcach pędów. Choć nie stanowią głównej ozdoby krzewu, dodają mu lekkości i są chętnie odwiedzane przez owady zapylające. Po przekwitnięciu pojawiają się białe owoce z delikatnym, niebieskawym nalotem, które jesienią stanowią pokarm dla wielu gatunków ptaków.

Kwitnienie. Kwitnienie przypada na czerwiec i trwa przez kilka tygodni. Aby krzew zachował zwarty pokrój oraz intensywnie wybarwione młode pędy, warto każdej wiosny usuwać najstarsze gałęzie. Regularne cięcie odmładzające pobudza roślinę do wypuszczania nowych przyrostów, które zimą prezentują najładniejsze wybarwienie.

Liście. Liście są jajowate, zielone, z szerokim, nieregularnym kremowobiałym obrzeżeniem, dzięki czemu krzew przez cały sezon sprawia wrażenie jasnego i eleganckiego. Jesienią zielone fragmenty blaszek przebarwiają się na odcienie różu, purpury i czerwieni, jeszcze bardziej podnosząc walory dekoracyjne rośliny przed opadnięciem liści.

Stanowisko i gleba. Najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub półcienistych, choć dobrze radzi sobie również w miejscach lekko ocienionych. Preferuje gleby żyzne, próchniczne i umiarkowanie wilgotne, ale bez problemu toleruje również stanowiska okresowo podmokłe. Jest całkowicie mrozoodporny, dobrze znosi cięcie oraz warunki panujące w miastach.

Rośliny towarzyszące. Jasne liście pięknie kontrastują z ciemnozielonymi cisami i żywotnikami oraz purpurowymi odmianami pęcherznicy kalinolistnej. Bardzo efektownie prezentuje się również w towarzystwie miskantów chińskich, hortensji krzewiastych oraz żółtolistnych odmian tawuły japońskiej, z którymi tworzy wyraziste, wielosezonowe kompozycje.