Tawułka Anita Pfeifer Astilbe arendsii 1l

Zastosowanie. Roślina ta sprawdza się na półcienistych i lekko zacienionych rabatach bylinowych, przy brzegach zbiorników wodnych oraz w grupach w ogrodach naturalistycznych. Puszyste kwiatostany dobrze komponują się z roślinami o dużych, gładkich liściach, a elegancki pokrój pozwala wykorzystać ją również w większych pojemnikach na zacienionych tarasach.

Pokrój i wzrost. Bylina Tawułka Arendsa ‘Anita Pfeifer’ Astilbe × arendsii osiąga wysokość około 70 cm, tworząc gęste, zwarte i wyprostowane kępy. Sztywne pędy wyrastają z podziemnych kłączy i dobrze utrzymują puszyste wiechy ponad ażurowym ulistnieniem.

Kwiatostany. Kwiaty mają ciepły, łososioworóżowy kolor i są drobne, zebrane w gęste, pierzaste wiechy na szczytach wzniesionych łodyg. Delikatna, puszysta struktura kwiatostanów wnosi do kompozycji lekkość, a pastelowa barwa dobrze odcina się od ciemnej zieleni liści.

Kwitnienie. Kwitnienie przypada na okres od czerwca do lipca. W tym czasie kępa jest pokryta licznymi, puszystymi kwiatostanami. Po przekwitnięciu zaschnięte wiechy pozostają dekoracyjne i mogą zdobić roślinę aż do późnej jesieni.

Liście. Liście są ciemnozielone, lśniące i złożone z drobniejszych, ostro ząbkowanych listków. Tworzą gęstą, ażurową oprawę kępy od wczesnej wiosny, stanowiąc spokojne tło dla jasnych kwiatostanów.

Stanowisko i gleba. Najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych i lekko zacienionych. Preferuje gleby żyzne, próchniczne i stale umiarkowanie wilgotne lub wilgotne. Nie lubi przesuszania podłoża, szczególnie w okresie intensywnego wzrostu i kwitnienia. Jest byliną w pełni mrozoodporną.

Rośliny towarzyszące. Dobrze komponuje się z funkiami, parzydłem leśnym, miodunką plamistą i paprociami. Na wilgotniejszych stanowiskach można zestawić ją również z języczką Przewalskiego, rodgersją kasztanowcolistną oraz tawułką chińską. W niższej warstwie dobrze sprawdzi się bodziszek korzeniasty, który tworzy gęste ulistnienie i wypełnia przestrzeń pod wyższymi bylinami.