Krwawnik Tarczowaty Achillea Clypeolata 9

Zastosowanie. Roślina ta dobrze sprawdza się na słonecznych rabatach bylinowych, w ogrodach skalnych, żwirowych, preriowych oraz naturalistycznych i śródziemnomorskich. Srebrzyste ulistnienie i intensywnie żółte kwiatostany tworzą mocny kontrast, który dobrze sprawdza się jako wyraźny akcent kolorystyczny. Sztywne pędy nadają się również na kwiat cięty i do suchych bukietów, a niewielkie rozmiary pozwalają uprawiać ją w pojemnikach na mocno nasłonecznionych tarasach.

Pokrój i wzrost. Srebrzysta bylina o sztywnej sylwetce, Krwawnik tarczowaty Achillea clypeolata osiąga od 30 do 50 cm wysokości. Tworzy zwartą, gęstą kępę z przyziemną rozetą liści, ponad którą wczesnym latem wyrastają proste, sztywne pędy kwiatostanowe. Ich stabilna budowa sprawia, że roślina dobrze zachowuje pionowy pokrój nawet podczas letniej pogody.

Kwiatostany. Kwiatostany są intensywnie kanarkowożółte do złocistych, złożone z licznych drobnych koszyczków tworzących charakterystyczne, płaskie baldachogrona. Ich regularny, talerzowaty kształt dobrze kontrastuje z miękką strukturą srebrzystych liści. Kwiatostany są trwałe i mogą być wykorzystywane również jako materiał do suchych kompozycji.

Kwitnienie. Kwitnie od czerwca do września (VI–IX), zapewniając intensywny kolor przez większą część lata. Usuwanie przekwitłych baldachów tuż nad rozetą liści pomaga utrzymać estetyczny wygląd kępy i sprzyja tworzeniu kolejnych pędów kwiatostanowych.

Liście. Liście są popielatoszare do srebrzystozielonych, głęboko pierzaste i mocno powcinane, o delikatnie wełnistej powierzchni. Gęsto skupione w przyziemnej rozecie tworzą chłodne, stonowane tło dla żółtych kwiatostanów. Srebrzyste owłosienie ogranicza utratę wilgoci, dzięki czemu ulistnienie dobrze znosi suche i mocno nasłonecznione stanowiska.

Stanowisko i gleba. Najlepiej rośnie na stanowisku w pełni słonecznym, ciepłym i suchym, w glebie lekkiej, przepuszczalnej, piaszczysto-żwirowej i raczej ubogiej. Dobrze znosi upały oraz niedobory wody, natomiast nie toleruje ciężkiego, podmokłego podłoża i zastojów wody. Preferuje odczyn obojętny do lekko zasadowego i jest w pełni mrozoodporny.

Rośliny towarzyszące. Dobrze komponuje się z kocimiętkami, floksami szydlastymi, dzwonkami dalmatyńskimi, kuklikami oraz złocieniami czerwonawymi. Ciekawie wygląda również w zestawieniu ze sporobolusem różnołuskowym, ostnicami i innymi trawami odpornymi na suszę. Srebrzyste ulistnienie dobrze podkreśla rośliny o niebieskich, fioletowych i ciepłych żółtych kwiatach.