Goździk pierzasty Ine Dianthus plumarius 9

Zastosowanie. Odmiana ta nadaje się do ogrodów skalnych, żwirowych, na murki i słoneczne obwódki rabat oraz wzdłuż ścieżek. Dzięki zwartemu pokrojowi dobrze sprawdza się także w misach, skrzynkach i donicach na tarasach. Intensywnie pachnące kwiaty są dodatkowym walorem dekoracyjnym.

Pokrój i wzrost. Niska bylina o poduszkowym pokroju, Goździk pierzasty ‘Ine’ Dianthus plumarius osiąga około 20–25 cm wysokości. Tworzy gęste, sinozielone kępy z płożącymi i rozgałęzionymi pędami, ponad które wyrastają smukłe pędy kwiatowe.

Kwiaty. Kwiaty są dwubarwne, biało-czerwone, z postrzępionymi brzegami płatków i ciemnoczerwonym lub karminowym oczkiem w środku. Wydzielają intensywny, charakterystyczny dla goździków korzenny zapach. Są chętnie odwiedzane przez motyle i owady zapylające.

Kwitnienie. Kwitnie w czerwcu i lipcu (VI–VII), a następnie może powtórzyć kwitnienie we wrześniu (IX). Po pierwszym kwitnieniu warto usuwać przekwitłe kwiatostany, co poprawia wygląd kępy i sprzyja ponownemu kwitnieniu.

Liście. Liście są wąskie, sztywne i trawiaste, w kolorze srebrzystoszarym do stalowoniebieskiego. Gęsto pokrywają pędy i tworzą zwartą kępę. Są zimozielone, dzięki czemu roślina zachowuje dekoracyjne ulistnienie również poza sezonem kwitnienia.

Stanowisko i gleba. Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na stanowisku ciepłym i suchym. Preferuje gleby lekkie, piaszczyste lub piaszczysto-żwirowe, przepuszczalne, o odczynie obojętnym do lekko zasadowego. Nie toleruje zastojów wody, dlatego podłoże powinno zapewniać dobry odpływ nadmiaru wilgoci. Jest odporny na mróz.

Rośliny towarzyszące. Dobrze komponuje się z szałwią omszoną, karmnikiem ościstym ‘Aurea’, floksem szydlastym, kostrzewą siną i ostnicą mocną. Na skalniakach można zestawić go także z dzwonkiem dalmatyńskim, którego niebieskie kwiaty tworzą kontrast z biało-czerwonymi kwiatami goździka.